sanne rispens

writings

liever niet hier

Verwacht hier geen analyse van hockey, zwem –en turntriomfen; ten eerste ontbreekt het me aan de expertise, ten tweede zat ik ten tijde van de Olympische Spelen rosé te zuipen in Frankrijk. Het was dan ook een vervreemdende ervaring om afgelopen maandag de bombastische slotceremonie te aanschouwen, die het midden hield tussen ‘campy feest’ en ‘nationalistisch spektakelstuk’.

Het doven van de Olympische vlam is traditiegetrouw een vrolijk moment, waarbij alle atleten zij aan zij door het stadion paraderen, begeleid door folkloristische liederen en obscure volksdansen. Waar de openingsceremonie bol staat van plechtigheid, is de afsluiting, waarbij het Olympische stokje wordt doorgegeven aan het volgende gastland, doorgaans een stuk lichter van toon.

De slotceremonie in Londen was op sommige momenten pure Britse camp, met als absoluut hoogtepunt Monty Pythons Eric Idle die (bijgestaan door een operazangeres en nonnen op rolschaatsen) Always look on the bright side of life zong.
‘A Symphony of British Music’ was de ondertitel van het drie uur durende festijn, en er trok dan ook een parade van dode en levende Britse sterren voorbij. George Michael zong Freedom, een kinderkoor zong Imagine en zelfs Freddie Mercury was voor de zoveelste keer uit het graf gesleurd om digitaal zijn vergrijsde bandleden te begeleiden – die Brian May moet er inmiddels toch een beetje klaar mee zijn om steeds met een soort diascherm op te moeten treden, maar hij liet niets merken. De Spice Girls arriveerden in vijf Londense taxi’s en zorgden voor een hilarische uitsmijter. Tussendoor waren er figuranten in Victoriaanse kostuums, die het Britse verleden vooral als een kneuterige Mary Poppins-tijd moesten neerzetten. Het resultaat was Harry Potter on crack. De boodschap? ENGELAND IS GEWELDIG! (En dat bovendien altijd geweest!).

Londen sloot haar olympiade af met een strak geregisseerd patriottistisch orgasme waar Leni Riefenstahl trots op was geweest. Inmiddels wordt er koortsachtig gelobbyd om de Spelen van 2028 naar Amsterdam te krijgen. Laten we in godsnaam hopen dat de eer wederom naar een ander land gaat, want een duet tussen André Hazes en Guus Meeuwis, begeleid door een showballet in VOC-kostuums, kan ik echt niet aan.

Verschenen op hard//hoofd in de rubriek hard//talk, 15 augustus 2012

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op augustus 22, 2012 door in gepubliceerd, kijk en getagd als , , .
%d bloggers op de volgende wijze: