sanne rispens

writings

De klap

Op 25 maart 2011, om een uur of één ’s nachts, zat ik samen met mijn toenmalige geliefde en een goede vriendin wijn te drinken aan mijn eettafel. Ik had die avond gekookt en we zaten nog wat te praten en sigaretten te roken. We waren een beetje moe en een beetje aangeschoten.

Toen hoorden we de klap.

Het was doodstil op straat, en dit was het soort klap waarvan je meteen rechtop gaat zitten, een geluid dat je onmiddellijk vertelt dat er iets mis is – als een pistoolschot of brekend glas. Buiten zagen we een auto slingerend midden op het kruispunt tot stilstand komen. Twee mannen stapten uit. Ze schreeuwden, een van de twee begon te rennen. Ze leken niet te weten wat ze moesten doen.

We dachten dat ze met hun auto een stoplicht hadden geraakt, en dat ze daar nu ruzie over hadden. Ik vroeg me af of ik de politie moest bellen, maar besloot nog even af te wachten.

“Ligt daar iemand?” zei mijn vriendin opeens geschokt, “Nee toch?” Ze wees. Helemaal aan de andere kant van de straat konden we een vage vorm onderscheiden. Er lag echt iemand, heel stil en tegen de stoeprand aan. Bijna tegelijkertijd zagen we de verwrongen fiets, midden op het kruispunt.

Mijn vriend belde 112, er was al hulp onderweg. Het volgende moment hoorden we de sirenes.

“Je moet er naartoe gaan,” zei ik tegen mijn vriend, die arts was. Maar de ambulance kwam al aanrijden, en hij zei dat hij niets kon doen wat de hulpverleners niet konden doen.

We stonden vastgenageld voor het raam, en zagen hoe de ambulancebroeders zich over de donkere vorm ontfermden. Het duurde lang, te lang.

“Dat is niet goed,” zei mijn vriend. “Ze zijn aan het reanimeren.” Met bleke gezichten gingen we weer aan tafel zitten, terwijl de straat werd afgesloten door de technische recherche, en de ambulance nog steeds op de straathoek stond. Af en toe keken we om naar het schouwspel: de lampen van de recherche wierpen een luguber licht op de fiets die nog steeds midden op de weg lag, met ernaast een verfrommeld stuk metaal dat leek op een nummerbord.

In de loop van de volgende dag hoorde ik dat het slachtoffer in het ziekenhuis was overleden. Die avond hoorde ik haar naam: Floor van der Wal. Een 26-jarige stand up comedian, die net was aangenomen bij de Comedytrain. Als gevolg van een zuurstoftekort bij haar geboorte leed ze aan spasmes. Ik had haar wel eens in een televisieprogramma gezien, en was onder de indruk van haar heldere uitstraling. Floors ouders vertelden in een interview met Volkskrant Magazine afgelopen weekend dat Floor het vaak erg moeilijk had met haar aandoening, maar ze was ambitieus genoeg om zichzelf naar binnen te vechten in het gesloten wereldje van de stand-up comedy.

Het is een jaar geleden, maar ik vind het nog steeds moeilijk om aan die avond terug te denken. Ik heb mijn eettafel in de andere hoek van de kamer gezet, weg van het raam. De straathoek waar in de week na het ongeluk een zee van bloemen en kaarsjes verscheen, mijd ik nog steeds.

De automobilist die Floor aanreed is doorgereden. Hij reed zo hard dat wij hem niet eens hebben gezien: de auto die wel stopte, reed achter hem. Floor werd zo hard geraakt dat ze het hele kruispunt over werd geslingerd. De automobilist werd enkele dagen later gearresteerd, en aangeklaagd voor doodslag. In februari van dit jaar kwam hij weer op vrije voeten. Hij is voor vijf jaar zijn rijbewijs kwijt.

Op de straathoek waar een jaar geleden bloemen lagen, maakte een onbekende een graffiti-afbeelding van Floor. De eigenaar van het pand vond het goed dat de afbeelding blijft staan, als een klein monument.

Maar voor mij blijft die straathoek altijd een blinde vlek, waar ik niet naar kan kijken zonder die misselijkmakende klap weer te horen. Een herinnering aan een surreële nacht, waarin ik getuige was van het einde van een leven, van een meisje dat ik niet kende, en wiens gezicht nu op een muur tegenover mijn huis staat.

Lees hier het volledige In Memoriam, dat ik schreef samen met Rutger Lemm (die Floor persoonlijk kende).  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op april 11, 2012 door in gepubliceerd.
%d bloggers op de volgende wijze: