sanne rispens

writings

Arabische ninja’s

Ik zie haar af en toe door de supermarkt dwalen, als een zwart fantoom op de diepvriesafdeling. Hoewel ik sinds anderhalf jaar in een zeer multiculturele buurt woon, is zij de enige die ik regelmatig zie lopen. En iedere keer weer moet ik naar haar kijken. Eén keer stond ik achter haar in de rij bij de kassa. Tijdens het betalen sprak ze geen woord tegen de cassiére, die haar afkeuring in stilte liet blijken door ons andere klanten veelbetekende blikken toe te werpen. Ik was gefascineerd door de golvende massa zwarte stof waarin zich een onzichtbare vrouw bevond. Ze droeg zwarte handschoenen en zelfs haar ogen waren beschut voor onze blikken door een stukje gaas.

Het valt me altijd op dat veel mensen haar vuil aankijken, of geschrokken opzij gaan, alsof ze een besmettelijke ziekte heeft. Op de één of andere manier straalt de eenzame vrouw in de boerka een soort onverzettelijke kracht uit die ik alleen maar kan bewonderen; als een Arabische ninja glijdt ze langs de afkeurende, ongesluierde vrouwen, veilig verscholen in meters zwarte stof.


De vrouw kan nu een boete van 390 euro krijgen als ze zich in haar boerka op straat vertoont. Het kabinet is akkoord gegaan met een wet die het dragen van gezichtsbedekkende kleding verbiedt, omdat “het belangrijk is dat mensen elkaar in een open samenleving kunnen benaderen”.

Naast het feit dat ik over het algemeen helemaal geen zin heb om mensen te benaderen dan wel door hen benaderd te worden, k moeite met het feit dat regelgeving nu blijkbaar wordt ingegeven door angst, haat en rancune. Ik hoop dat mijn boerka-ninja uit Amsterdam West, die één is van de circa honderdvijftig boerkadragers in Nederland, niet in haar huis zal worden opgesloten door een echtgenoot die niet wil dat ze wordt blootgesteld aan de blikken van anderen. Ironisch genoeg zijn die blikken juist op haar gericht als ze de boerka draagt; zonder zal ze vermoedelijk één van de duizenden zijn op wie niemand let, inplaats van één van de honderdvijftig.

Ik gun haar dat ze straks in het voorjaar naar het park gaat, en de lentebries met haar rokken voelt spelen. Maar in het Nederland van de PVV kan ze dat mooi vergeten.

Verschenen op hard//hoofd als onderdeel van de rubriek hard//talk, 2 februari 2012


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op februari 9, 2012 door in gepubliceerd.
%d bloggers op de volgende wijze: