sanne rispens

writings

Día de los Muertos

Op verschillende plekken in Nederland werd afgelopen weekend fanatiek Halloween gevierd – in provincies als West-Brabant en Zeeland werd er op Amerikaanse wijze ge-trick or treat, in de steden vond men voornamelijk als heksen en zombies verklede volwassenen op Halloween-feesten. Het katholieke Sint-Maartenfeest op elf november was altijd onze versie van Halloween, maar de Amerikaanse variant lijkt steeds meer opgang te maken.


Waarschijnlijk ligt dit vooral aan de goede timing van een feestdag in de ietwat saaie periode tussen de zomer en de feestelijke decembermaand, die ons in staat stelt onze huizen te versieren met pompoenen en spinnenwebben, en bovendien onszelf te verkleden. Beneden de rivieren leeft iedereen toe naar carnaval, maar in het westen is men bij ontstentenis van dergelijke festiviteiten dolblij met iedere gelegenheid om zich in een malle outfit te hijsen. Originaliteit is in dezen ver te zoeken: op een kleinschalig Halloweenfeestje in Amsterdam telde ik zaterdagavond vijf mannen in djellaba, die waarschijnlijk goed paste bij hun ironische baard, en het merendeel van de vrouwen had gekozen voor een variant op de prinsessenjurk, inclusief kroontje. We moeten het ook nog een beetje leren, hoewel de jongen die zich had verkleed als Che Guevara-t-shirt er wel iets van had gemaakt.

Naast een excuus voor mannen om een jurk aan te trekken en voor kinderen om zich ziek te eten aan snoep, heeft Halloween een zeer complexe en ietwat griezelige oorsprong. Als officiële overgang van de herfst naar de winter is de periode rond 1 november altijd een moment geweest om stil te staan bij de dood en het bezweren van kwade geesten. Allerheiligen, Allerzielen, Día de los Muertos, Samhain: allemaal varianten op hetzelfde thema. Men geloofde dat in de nacht van de zonnewende de scheiding tussen de gewone wereld en het hiernamaals – of zelfs de hel – eventjes werd opgeheven: de geesten van overledenen en diverse demonen waren deze ene nacht in staat om ons te bezoeken.

In alle commercie is het idee van de doden eren enigszins ondergesneeuwd (met Mexico als grote exceptie) – maar Halloween blijft een mooi moment om lekker te griezelen bij spookverhalen over verlaten Victoriaanse villa’s en geesten van onthoofde edelmannen. Het project Haunted Houses van schrijfster Corinne May Botz resulteerde in een boek met  bijzondere foto’s van verlaten huizen waar het zou spoken; ook verzamelde ze de bijbehorende verhalen, die je kunt beluisteren op haar website. Haar wetenschappelijke benadering van het genre is verfrissend, en het blijft fascinerend om de bewoners van vermeende spookhuizen te horen vertellen over de legendes. Ga er de avond van deze Allerzielen voor zitten, en dompel jezelf onder in spookverhalen . Al is het maar om onze eigen spoken – Mauro, de eurocrisis, Stapel – even te vergeten.

 Bodie, Mono County, California (bron: corinnebotz.com)

Verschenen op 2 november 2011 op hard//hoofd, als onderdeel van de rubriek Hard//Talk. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op november 2, 2011 door in gepubliceerd.
%d bloggers op de volgende wijze: