sanne rispens

writings

supermarkt-exhibitonisme

Ik heb een ongezonde obsessie met het RTL4-programma Obese.

Niet zo ongezond als morbide obesitas, maar toch. Bijkomend voordeel is dat ik door het kijken naar Obese behoefte krijg aan dingen als muesli. Ik voel me trouwens altijd heel superieur als ik muesli eet of een verse groenteshake achterover sla. Dit is des te belachelijker omdat ik alleen woon, en mijn katten de enige getuigen zijn van mijn vezelrijke eetpatroon. Bij de kassa in de supermarkt etaleer ik een vergelijkbare vorm van voedsel-exhibitionisme; ik zorg altijd dat de ongezonde zak chips kunstig wordt gecamoufleerd door een bos biologische wortelen, de verantwoorde vleesvervanger trots in het midden, geflankeerd door het eco-afwasmiddel.

Ik heb een theorie dat het kluitje boodschappen dat we verplicht uitstallen op de band voor de kassa, een in beperkt houdbare producten gevat statement is dat alles zegt over de persoon die het aanschaft. Ik bestudeer in ieder geval altijd wat de rest van de rij op de band zet; er is trouwens weinig anders te doen wanneer je moe en verveeld staat te wachten tot je je bonuskaart mag trekken. Soms is het simpel – bijvoorbeeld bij een wat morsige man die 24 halveliterblikken in zijn mandje heeft (in mijn supermarkt één op de drie, wat me zeker om half tien ’s ochtends een lichte depressie bezorgt) – soms verwarrend (satéprikkers en hondenvoer) en soms schattig en verontrustend tegelijk (een groepje kinderen met een grote lading snoepgoed: ik heb wel eens bezorgd gezegd: “Weten jullie dat al dat snoep héél slecht is voor je tanden?” God, we worden allemaal onze moeders.).


Volgens mijn theorie kom ik er dus zelf behoorlijk goed vanaf met mijn overwegend biologische boodschappenmand. De boodschappen suggereren dat ik een gezond levend persoon ben die zich iets aantrekt van dierenleed en milieuproblematiek, met als sleutelwoorden duurzaam en biologisch (geloof me, “vrije uitloop” is even zielig als “scharrel”). Voor sommige mensen suggereren de boodschappen dat ik zo’n vervelende hipster ben die een beetje tof staat te doen met haar verantwoorde boodschappen en canvas boodschappentas. Het feit dat ik hier zoveel over heb nagedacht suggereert vooral dat ik  teveel vrije tijd heb en bovendien lijd aan narcisme.

De waarheid ligt in het midden: ik eet tot op zekere hoogte redelijk gezond, en ik voel me een stuk beter sinds ik meer aandacht besteed aan koken en het gebruiken van verse producten. Tegelijkertijd kan ik snacken op een manier die de deelnemers van Obese doet verbleken, rook ik sigaretten en douche ik veel te lang.

Tot nu toe heeft iedereen die ik deelgenoot maakte van mijn theorie me aangekeken alsof ik gestoord was (“Hoezo kan het je iets schelen wat andere mensen denken van jouw boodschappen?!”), maar als je het mij vraagt heeft iedereen wel eens behoefte aan datgene wat ook Obese  aan de kijkers biedt: de mogelijkheid jezelf superieur te voelen. Al is het maar voor eventjes.

Nou ja, en dit natuurlijk.

 Dit is dus dezelfde persoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op oktober 20, 2011 door in overig.
%d bloggers op de volgende wijze: