sanne rispens

writings

Guilty Pleasures

Bij het inrichten van de boekenkast lijkt iedereen de uitspraak “Toon me uw boekenkast en ik vertel wie u bent” in het achterhoofd te hebben. Naast het feit dat een plank vol glanzende kunstboeken nu eenmaal wat chiquer oogt dan een rij beduimelde pockets, willen we natuurlijk ook laten zien hoe enorm intellectueel en erudiet we zijn. Wanneer je Billy overwegend gevuld is met werken van Dostojevski, Nietzsche en Proust maakt dat toch een wat serieuzere indruk dan drie jaargangen FHM, De Eetclub en Komt een vrouw bij de dokter. “Wat een diepzinnig, ernstig mens,” zal het geïmponeerde bezoek denken, zich niet bewust van het feit dat ergens in huis (meestal onder het bed) zich de boeken bevinden die écht gelezen worden, maar het daglicht nooit mogen aanschouwen. Deze collectie kan bestaan uit chicklit-klassiekers als Bridget Jones en Confessions of a Shopaholic, maar net zo goed uit het oeuvre van John Grisham of een exemplaar van Suske en Wiske en de Snorrende Snor. Dit soort boeken zijn voor veel mensen het literaire equivalent van een guilty pleasure.

Een blik op de boekenkasten in mijn eigen woonkamer leert dat ik ook zeker niet vrij ben van literair snobisme. Reve en Hermans zijn goed vertegenwoordigd, Simone de Beauvoir staat keurig naast Jean-Paul Sartre en tevens is er een grote collectie kunstboeken, neurotisch genoeg ook nog ingedeeld naar stroming. De enige stripboeken in mijn boekenkast zijn van Marjane Satrapi en Art Spiegelman.

Maar in een zijkamertje bevindt zich nog een boekenkast, voornamelijk gevuld met administratie en oude collegeblokken. Op de onderste plank, half verstopt achter een paar mappen als ware het pornografie, staat een rij compleet stukgelezen pockets. Guilty pleasure: detectiveromans.

Ik ben niet van plan te beweren dat de boeken van Sue Grafton en Karin Slaughter (over respectievelijk een vrouwelijke privédetective en een dyslectische rechercheur) eigenlijk tot de literaire canon moeten worden gerekend. Het zijn gewoon lekkere boeken; spannend, vlot geschreven en perfect om in weg te zinken na een drukke dag.  Maar hoewel ik me er niet voor schaam dat ik het stiekem fijner vind om ’s avonds in bed Mannen die vrouwen haten van Stieg Larsson voor de zesde keer te herlezen dan me door Ulysses van James Joyce heen te worstelen, moffel ik het boek liever ergens weg dan dat ik het vol in het zicht naast de Reve-biografie zet. Misschien moet ik een voorbeeld nemen aan mijn goede vriend M., promoverend filosoof, die aan iedereen trots zijn  lievelingsboeken toont: Confessions of a Heiress van Paris Hilton en Deze Neger Buigt voor Niemand van Winston Bogarde.

Schaam je dus niet voor dat stapeltje boeken onder je bed of op de wc. De haute cuisine-kok trekt vast ook wel eens een blik knakworsten open: de boog kan niet altijd gespannen zijn. En wanneer iemand je uitlacht omdat je de volledige Harry Potter-serie in je kast hebt staan, werp dan vooral eens een blik onder zijn bed. Waarschijnlijk is zijn “stapeltje” nog veel genanter.

Gepubliceerd op hard//hoofd op 12-1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op februari 28, 2011 door in gepubliceerd.
%d bloggers op de volgende wijze: