De. Jurk. Er wordt volop gespeculeerd over Máxima’s kroningsjapon. Misschien wel weer een leren exemplaar, of zo’n lekker gekke set van Jan Taminiau. Of zou ze weer veilig kiezen voor Valentino?
Hoewel ik Max bewonder om haar sartoriale durf (ze verscheen onlangs nog op het huwelijk van een Luxemburgse prins met een hoed die ironisch bedoeld móet zijn geweest), op echte smaak heb ik haar nog niet kunnen betrappen. Haar lievelingskleuren rood en camel neigen naar het vulgaire, en de malle gewaden waarin ze zich pleegt te hullen wanneer er ‘gala’ op het programma staat doen over het algemeen niets voor haar. En het zal wel aan mij liggen dat ik dat beroemde spijkerjasje gewoon Heel Erg Stom vond.
Waar Max wel goed in is: casual. Op staatsbezoek in Mongolië werd ze gefotografeerd op een paard, in lange broek en overhemd. Je kunt het meisje wel uit Argentinië halen, maar als je het mij vraagt droomt Max er soms van om over de pampa’s galopperen, compleet met sombrero de vaquero en een Javier Bardem-lookalike op haar hielen. Maar we dwalen af.

De Engelse kroonprinses lijkt het al beter te doen. Kate Middleton trouwde in Alexander McQueen en op de simpele doch hippe jurkjes waar ze een voorliefde voor heeft, ontstaat vaak een enorme run nadat zij ze gedragen heeft. Zelfs in het gangbare royal-kostuum van geruite mantels en matching hoedjes weet ze er nog iets van te maken, hoewel de typisch Britse tuttigheid er ook bij Kate met geen mogelijkheid uit te rammen is.

Kate in jurkje van Erdem

Voor echte royale stijl moeten we terug in de tijd. Twee van deze drie koninklijke stijliconen zijn, net als Max en Kate, zogenaamde burgermeisjes. Een snelle blik op sommige royals die nog echt afstammen van de oud-adellijke families leert ons dat het verdunnen van de genenpoel DNA-technisch gezien geen slecht idee is geweest. Want wanneer prinsen slechts met echte prinsessen mogen trouwen, is het resultaat (om maar een voorbeeld te noemen) onze eigen aanstaande koning. Geen groot licht, en al helemaal geen stijlicoon.
Dus Max, prestar atención.

Prinses Grazia van Monaco

Voordat Grazia met prins Rainier van Monaco trouwde was ze Grace Kelly, voormalig fotomodel en wereldberoemde Hitchcock-schoonheid in films als Rear Window en Dial M for Murder. Grace ontmoette Rainier op het filmfestival in Cannes, en in 1956 werd hun verloving bekendgemaakt. Gevraagd naar zijn reactie op wat de bruiloft van de eeuw werd genoemd, verklaarde Hitchcock blij te zijn dat “Grace zo’n mooie rol heeft gevonden”.

Haar bruidsjurk werd ontworpen door een oscarwinnende kostuumontwerpster uit Hollywood, Helen Rose. Hérmès vernoemde de Kelly-bag naar Grace, en tot haar dood in 1982 was ze immer onberispelijk elegant, zonder haar typisch Amerikaanse filmsterrenlook te verliezen.
Hopelijk laat Maxima zich inspireren door de Amerikaans-Franse film Grace of Monaco, die volgend jaar uitkomt (met Nicole Kidman als Grace). Een beetje old Hollywood-glamour zal haar niet misstaan.

Wallis, Hertogin van Windsor

Technisch gesproken géén royal. Wallis – toen nog – Simpson veroorzaakte grote beroering toen ze in de jaren dertig de Britse kroonprins verleidde; Prins Edward, die altijd een voorliefde had voor getrouwde vrouwen, werd voor het eerst in zijn leven smoorverliefd toen hij de Amerikaanse ontmoette. Wallis was een echte golddigger, maar wel eentje met stijl – ze droeg bij voorkeur de surrealistische couture van Elsa Schiaparelli.
Legendarisch Vogue-editor Diana Vreeland had in deze periode een lingeriezaak in Londen, en Wallis was een van haar vaste klanten. “My little lingerie shop brought down the empire,” zou ze later trots in haar autobiografie schrijven. Met twee levende ex-echtgenoten was het namelijk ondenkbaar dat Wallis überhaupt aan het Britse hof ontvangen kon worden, en een huwelijk met de troonopvolger was al helemaal out of the question. 

Maar de prins, en latere koning Edward VIII, hield voet bij stuk. Na een regeerperiode van nog geen jaar abdiceerde hij, met een beroemde radiotoespraak: “I have found it impossible to carry the heavy burden of responsibility and to discharge my duties as King as I would wish to do without the help and support of the woman I love.”.
De twee trouwden in een kasteeltje in Frankrijk. Wallis droeg een simpele maar beeldschone blauwe jurk, en als “The Duke and Duchess of Windsor” leidden ze een nomadisch bestaan als internationale societyfiguren. Alleen jammer van hun sympathie voor het nazisme. Echte liefde! (Eventueel ter inspiratie voor de kostuums: Madonna’s geflopte biopic W.E..)

Kirsten Dunst als Marie Antoinette

Niet het meest moderne voorbeeld van een kroonprinses met stijl, maar de Franse Dauphine mag toch niet ontbreken in dit rijtje. Voor het gemak beperk ik mij hier tot de Marie Antoinette uit Sofia Coppola’s film uit 2006, gespeeld door Kirsten Dunst. De kostuums in deze wat mij betreft zeer ondergewaardeerde film wonnen terecht een Oscar, en in een legendarische fotoshoot van Annie Leibowitz voor Vogue is goed te zien waarom.

Dunst als Marie Antoinette lijkt een wandelende cupcake, in snoeperige pastelkleurtjes en de meest prachtige stoffen: zijde, fluweel en bont. De film is opgenomen in Versailles, maar het historische decor staat in scherp contrast met de ongebruikelijke soundtrack: New Order, The Cure en Siouxsie and the Banshees (jeugdsentiment voor Max!). Marie Antoinette was dan misschien geen staatkundig genie, maar als het om koninklijke stijl gaat is ze ongeëvenaard.

Fashion Queen?

Max is dan misschien geen stijlicoon, maar ze is wel een slimmerik. Nederlanders willen namelijk helemaal geen fashion victim als koningin. Milou van Rossum noemde Maxima in het NRC ‘fashion queen’, en in vergelijking met Beatrix, die al sinds 1954 hetzelfde kapsel heeft, is ze inderdaad een wonder van vernieuwing. Maar was Máxima zich daadwerkelijk gaan kleden in de allerlaatste couture, iets wat ze als vrouw-van-de-wereld misschien best had gewild, had men dat niet gewaardeerd. De gemiddelde Nederlandse vrouw wil Maxima juist zien als een soort vriendin, het type dat haar kinderen naar school brengt in een makkelijke spijkerbroek.
Maar als we dan per se door willen gaan met de farce die monarchie heet, mag onze koningin er dan misschien ook uitzien als een koningin? Wat meer tiara’s, bontmantels en gouden koetsen, por favor, en graag wat minder platte schoenen, bodywarmers en suffe kapsels. Te beginnen met de kroningsceremonie eis ik een meer koninklijke garderobe – wellicht kan er wat geschoven worden met de diverse budgetten. Koningin Máxima front row bij de Parijse modeweek: dát is pas PR. 

Op 29 april 2013 gepubliceerd op hard//hoofd.
Beeldbewerking door Sietske Dudink en Maartje Smits.

Tim Ribberink werd trending op 5 november. Vooral op Twitter sprak iedereen zijn afschuw uit over pesten, de website moetenwenietwillen noemde Tims pesters “het doodschoppen nog niet waard”.
Op de een of andere manier klinkt al die morele verontwaardiging met bijbehorende holle frasen (“RIP TIM!!!”) buitengewoon hypocriet. Pesten is een onvermijdelijk gevolg van groepsdynamiek, zowel onder kinderen als volwassenen. Iedereen weet dat pesten slecht is. Sociaal wetenschapper Linda Duits wil dan ook af van het zwartwitte denkpatroon rond dit thema: “Pestkoppen en gepeste jongeren zijn niet te reduceren tot moedwillige slechteriken en onschuldige slachtoffers.”

Zoals het cinematografische meesterwerk Mean Girls op briljante wijze in beeld bracht, is een schoolplein nog het beste te vergelijken met een apenrots, waar degene die het hardste schreeuwend op zijn borst slaat de dienst uitmaakt.

Kinderen hebben een ijzersterk instinct voor het eruit pikken van de meer introverte en dus zwakkere elementen in de groep. (Ik moet altijd denken aan de Discovery-beelden van stoffige savannes, waarop die ene hinkende gazelle te grazen wordt genomen door een hongerige leeuw.)

Als we accepteren dat pesten niet te bestrijden valt met morele verontwaardiging, hoe oprecht ook, wordt het misschien tijd voor een meer genuanceerde benadering. Zodat kinderen die niet automatisch bovenop de apenrots zitten, ook niet meer meedogenloos voor de leeuwen worden gegooid.

Op 15 november verschenen op hard//hoofd, in de rubriek hard//talk.

In 2010 kwam HP/De Tijd met een special van 84 pagina’s over ‘De Confettigeneratie’. De makers worden omschreven als ‘een aanstormende jonge garde’: negentien studenten van de postdoc Dagbladopleiding Journalistiek.
Ze schreven een Manifest.
Wij, de confettigeneratie, bestaan juist bij de gratie van veelheid. De vele verschillende kleuren confetti geven telkens een ander gevoel, samen maakt het een feest. Elk puntje van de taart heeft een ander smaakje dat we willen proeven, want we zeggen geen nee. Alles moet worden geprobeerd.

Het gaat verder. Yoga, wereldreizen, hippe clubs, twitter, coke, smartphones, blablabla. Ik word altijd een beetje moe van dit soort Manifesten – het woord Manifest suggereert namelijk een revolutionair statement, geen gemompel over smartphones. Denk bijvoorbeeld  aan het beroemde Manifeste du Surréalisme, geschreven door André Breton in 1924:
Het reduceren van de verbeelding tot een staat van slavernij – zelfs wanneer dit de eliminatie betekent van wat men verstaat onder geluk – is het verraden van absolute rechtvaardigheid binnen onszelf. Alleen verbeelding geeft een glimp van wat zou kunnen zijn. 

Je moet even door het Freudiaanse gewauwel heenlezen, maar dan blijft er een explosieve, revolutionaire boodschap over. De Surrealisten wijzen het rationalisme af en noemen de droom als enige ware staat van zijn. Je vindt het onzin of je vindt het briljant (het feit dat het Surrealisme één van de meest invloedrijke kunststromingen van de twintigste eeuw is doet neigen naar ‘briljant’) – maar het is in ieder geval een statement.
Over statements gesproken. In oktober 2009 wordt Amsterdam door deze redactie volgeplakt met de hard//hoofd-proclamatie:

Wij groeien op in een tijd waarin we niet vast zitten aan een bepaalde moraal. Onze levensstijl en levenswijze kunnen wij zelf ontwerpen. Kiezen is geen keuze meer, maar een verplichting.(…) Met zoveel tijd, geld en talent zijn er geen excuses meer. Wij kunnen onze fouten of ongeluk niet wijten aan een katholieke jeugd of de bekrompenheid van onze ouders.

Hoewel hard//hoofd zich altijd verre heeft gehouden van het generatiedenken, wordt ook hier erkend dat ‘wij’ worden gedicteerd door een veelheid aan keuzes. Omdat we zijn opgegroeid in de overvloedige jaren negentig, met internet, met babyboom-ouders die onze ontwikkeling geen strobreed in de weg hebben gelegd. De laatste jaren zijn veel pogingen gedaan tot het duiden van deze generatie, hoe je hem ook wil noemen – confetti, copy/paste of generatie nul. Hard//hoofd lijkt een typische exponent van HP’s Confettigeneratie, maar oud-hoofdredacteur Rutger Lemm schreef een jaar na de oprichting van hard//hoofd:
Waarom frustreert het de samenleving zo dat mijn generatie zo moeilijk te vangen is? Hebben we niets beters te doen? [...] Het is alsof de oudere generatie de twintiger bij de kraag pakt en door elkaar schudt, terwijl hij schreeuwt: “Ik snap er niets meer van! Alles gaat zo snel! Hoe ziet mijn leven er over tien jaar uit?! Wat is een iPad?!”

Het Amsterdamse fotografieplatform Polly’s Picture Show presenteerde in het najaar van 2012 haar derde groepstentoonstelling Confetti Generation, in het Amsterdamse Vondelparkpaviljoen. De hoofdlijnen van HP/De Tijd’s definitie van de Confettigeneratie – individualistisch, niet-geëngageerd en grenzeloos – werden door Polly’s Picture Show aangegrepen voor deze expositie, die door de makers wordt omschreven als ‘een kleurige presentatie die zich richt op de wijze waarop deze generatie zichzelf definieert en presenteert.’
Het thema is niet altijd even duidelijk terug te vinden in de getoonde werken. Er is voornamelijk fotografie, maar ook installaties, videokunst en sculpturen. Een werk dat zich wel direct tot het thema verhoudt is de film ‘IK, Confetti & Kunst’ van Suzanne Posthumus, waarin ze zichzelf portretteert in de eerste twee jaar na haar afstuderen – het welbekende ‘zwarte gat’. Ze toont haar eigen onzekerheid en de eeuwige vraag van de pasafgestudeerden: wat wil ik? Posthumus filmt zichzelf op een vernissage in Londen. In de voiceover stelt ze de vraag letterlijk: Wat doe ik hier? Wil ik dit?

Anna de Jong

Anna de Jong ging voor haar fotoserie ‘Play’ op zoek naar door Aldo van Eyck in de jaren vijftig ontworpen speelplaatsen in Amsterdam. De strakke, moderne klimrekken en zandbakken werden door haar gecombineerd met gekleurde geometrische vormen. Mooi en verrassend is de voyeuristische fotoserie van Anne Huijnen, waarin keurig aangeklede vrouwen (in feite is het één model, steeds in een andere setting) een borst flashen aan de kijker. De vraag wordt gesteld: waarom vinden we het normaal om de hele dag te worden geconfronteerd met seks, maar schrikken we wanneer naaktheid uit de seksuele context wordt gehaald?

Anne Huijnen

Het werk ‘Johnny come home – wildboy’ gaat over een mannelijk stereotype: dat van de soldaat. Joscha Steffens fotografeerde in Rusland een groep door oorlog geobsedeerde mannen, die poseren in camouflagepakken en met geweren – in  de eerste instantie is het echter niet duidelijk dat ze alleen maar poseren als soldaten, en hebben de foto’s een hele andere lading.  Milou Abel filmde jongeren die bij elkaar komen om zich te verkleden in dierenpakken. De Confettigeneratie houdt duidelijk van verkleden.
Diversiteit is het codewoord van deze expositie, en kijkend naar de werken realiseer je je dat deze kunstenaars weliswaar tot dezelfde generatie behoren, maar dat de samenhang daar in feite stopt. Jaap Cohen schrijft in de tentoonstellingsfolder: ‘de confettigeneratie is de eerste generatie in de geschiedenis die juist aan het ontbreken van enige samenhang haar samenhang ontleent.’

Onze generatie ís dus eigenlijk helemaal geen generatie – we zijn gewoon een groep jonge mensen die toevallig in dezelfde periode geboren is.
Opvallend is wel dat wij met z’n alleen enorm hangen aan het verleden – nooit waren er zoveel themafeestjes, liefst in 80’s of 90’s-sferen, waarop we vol nostalgie luisteren naar Madonna, Michael Jackson en de Spice Girls. Acteur/DJ Géza Weisz (1986) organiseert regelmatig de populaire clubavond ‘Klassenfeestje’ in Paradiso, die hij in het Parool omschreef als ‘lekker dansen op Ray en Anita’. De installatie ‘Headhunters’ in Confetti Generation verwijst naar dit fenomeen: fotograaf Kasper Jacobs vond een serie foto’s van nineties-themafeestjes in het archief van een  evenementenbureau, en plakte die slordig bij elkaar. Een eindeloze hoeveelheid feestgangers die losgaat op muziek uit hun jeugd, die nog maar net achter ze ligt.

We dragen vintage kleding, we zijn geobsedeerd door Mad Men, we willen onbespoten groente en zelf jam maken. Keren we ons af van de hedendaagse maatschappij omdat we niet weten wat we ermee moeten?

Isabelle Wenzel

Kijken wij liever achterom dan vooruit? Is het juist het gebrek aan cohesie dat maakt dat we ons prettig voelen wanneer we teruggaan naar onze jeugd, toen er nog geen facebook was en het een half uur duurde om een internetpagina te laden?
Confetti Generation stelt deze vragen niet expliciet, maar scheert er soms langs. Kan een generatie zichzelf überhaupt wel definiëren? Het is buitengewoon moeilijk, misschien wel ondoenlijk, om een tijdperk te duiden waar je middenin zit.

Voor kunstenaars kan het interessant zijn om bij een groep of generatie te horen. Het levert over het algemeen veel publiciteit op en het bekt lekker: denk aan de Young British Artists uit de jaren negentig (Tracey Emin en Damian Hirst maakten hier deel uit) of de fameuze Antwerp Six (zes Belgische modeontwerpers onder wie Ann Demeulemeester en Dries van Noten, die in 1988 een sensatie waren in Londen). Dit is echter meestal een commerciële truc om de prijs van kunstwerken op te drijven en een hype te creëren.

Ongemerkt ben ik ergens halverwege dit artikel toch in de ‘wij-vorm’ gaan schrijven. Als het over mijn generatie gaat moet ik altijd denken aan Groucho Marx’ beroemde uitspraak dat ik liever niet bij een club hoor die mij wil hebben, en al helemaal niet als deze zo’n blije kutnaam heeft als ‘Confetti’. Het valt niet te ontkennen dat wij in alle opzichten versnipperd zijn, dat we geobsedeerd zijn door nostalgie en dat we allemaal een smartphone hebben. Maar dat kan toch niet alles zijn?

Misschien moeten we ons echte manifest nog schrijven.

Polly’s Picture Show staat op de Kunstvlaai 2012.

Verschenen op hard//hoofd, 18 oktober 2012

Niets van dat alles.
Op beelden die SBS6 op 19 oktober naar buiten bracht, zien we twee wazige figuren met rugzakjes doodgemoedereerd het museum binnenwandelen zonder zelfs maar de deur achter zich dicht te doen. Je ziet ze heen en weer lopen, hun buit rustig opstapelen en vervolgens verdwijnen in de nacht. Geen laserstraal of maillot te bekennen – zelfs voor hondsbrutale kunstdieven blijkt het oud-Hollandse adagium ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ op te gaan. Datzelfde geldt kennelijk voor het beveiligingssysteem van het museum.

Dat dit werkelijk ‘state of the art’ was waag ik dan ook te betwijfelen. De directeur van de National Portrait Gallery in Londen sprak zijn sympathie uit, maar voegde er wel aan toe dat zíjn museum onlangs nog alle beveiliging had laten vernieuwen, ten behoeve van een diefstalgevoelige Lucian Freud-tentoonstelling. BURN.
Maar niemand heeft het erover waar de Kunsthal adequate beveiliging in godsnaam van had moeten betalen. Nederlandse musea zijn zwaar afhankelijk van subsidie, en investeren liever in een prestigieuze tentoonstelling dan in nieuwe bewegingsdetectoren.

De diefstal van deze kunstwerken is een tragedie, en het is nog niet eens duidelijk wat de schade is op internationaal pr-gebied. Ik hoop maar dat het Van Gogh Museum, dat onlangs zijn deuren sloot voor een grote verbouwing, ook wat geld te besteden heeft aan een strak beveiligingssysteem. Met laserstralen graag. Als het om onze nationale trots gaat kan het niet Hollywood genoeg zijn.

Verschenen op hard//hoofd in de rubriek hard//talk, 24 oktober 2012

Vivienne Westwood ziet ons het liefst in beeldschone kleurige jurkjes, maar dan wel met groengeschminkte gezichten.
Haute couture is voor velen slechts decadente waanzin, en de tweejaarlijkse modeweken louter vehikels voor beroemdheden en over het paard getilde moderedacteuren. Toch geniet ik altijd van september. Van de vuistdikkeVogue, van de spectaculaire shows en vooral van alle haat en nijd eromheen. Bij de show van Zac Posen in New York bleken er te weinig stoelen voor alle genodigden, en een redacteur van het Franse magazine Jalouse was hier zo vertoornd over dat ze de PR-dame in kwestie een flinke vuistslag verkocht. “I humiliated her in front of her people. Voilà. I just said at the end, ‘Now you know you don’t fuck with French people.’”, verklaarde ze later.

De modewereld is wellicht een decadente slangenkuil, en modemensen zijn over het algemeen Heel Erg Eng, maar het werkt buitengewoon verfrissend om urenlang te staren naar prachtig gemaakte kleding als je even geen zin hebt in alle lelijkheid om ons heen. Bovendien weet ik nu dat ik altijd nog gewoon een gordijn over mijn hoofd kan hangen.

Verschenen op hard//hoofd, 1 oktober 2012

Verwacht hier geen analyse van hockey, zwem –en turntriomfen; ten eerste ontbreekt het me aan de expertise, ten tweede zat ik ten tijde van de Olympische Spelen rosé te zuipen in Frankrijk. Het was dan ook een vervreemdende ervaring om afgelopen maandag de bombastische slotceremonie te aanschouwen, die het midden hield tussen ‘campy feest’ en ‘nationalistisch spektakelstuk’.

Het doven van de Olympische vlam is traditiegetrouw een vrolijk moment, waarbij alle atleten zij aan zij door het stadion paraderen, begeleid door folkloristische liederen en obscure volksdansen. Waar de openingsceremonie bol staat van plechtigheid, is de afsluiting, waarbij het Olympische stokje wordt doorgegeven aan het volgende gastland, doorgaans een stuk lichter van toon.

De slotceremonie in Londen was op sommige momenten pure Britse camp, met als absoluut hoogtepunt Monty Pythons Eric Idle die (bijgestaan door een operazangeres en nonnen op rolschaatsen) Always look on the bright side of life zong.
‘A Symphony of British Music’ was de ondertitel van het drie uur durende festijn, en er trok dan ook een parade van dode en levende Britse sterren voorbij. George Michael zong Freedom, een kinderkoor zong Imagine en zelfs Freddie Mercury was voor de zoveelste keer uit het graf gesleurd om digitaal zijn vergrijsde bandleden te begeleiden – die Brian May moet er inmiddels toch een beetje klaar mee zijn om steeds met een soort diascherm op te moeten treden, maar hij liet niets merken. De Spice Girls arriveerden in vijf Londense taxi’s en zorgden voor een hilarische uitsmijter. Tussendoor waren er figuranten in Victoriaanse kostuums, die het Britse verleden vooral als een kneuterige Mary Poppins-tijd moesten neerzetten. Het resultaat was Harry Potter on crack. De boodschap? ENGELAND IS GEWELDIG! (En dat bovendien altijd geweest!).

Londen sloot haar olympiade af met een strak geregisseerd patriottistisch orgasme waar Leni Riefenstahl trots op was geweest. Inmiddels wordt er koortsachtig gelobbyd om de Spelen van 2028 naar Amsterdam te krijgen. Laten we in godsnaam hopen dat de eer wederom naar een ander land gaat, want een duet tussen André Hazes en Guus Meeuwis, begeleid door een showballet in VOC-kostuums, kan ik echt niet aan.

Verschenen op hard//hoofd in de rubriek hard//talk, 15 augustus 2012

Met dit soort saillante details (SAILLANTE DETAILS) is het geen wonder dat de capriolen van Ruud&Estelle de gemoederen al ruim een week bezighouden – zelfs de doorgaans als humorloos bekendstaande broertjes De Boer konden het niet laten een gefotoshopte Ruud in een vuilnisbak te twitteren, en de redactie van RTL Boulevard draait overuren om al het gegooi met modder te rapporteren.

Estelle is sinds haar showbizzhuwelijk met Ruud een van de bekendste voetbalvrouwen van Nederland, die in tegenstelling tot de meer ambitieuze Sylvie van der Vaart voorheen volkomen content leek met shoppen in de PC en de föhntechnieken van Leco van Zadelhoff.

Maar Estelle wil nu meer. Met haar op handen zijnde scheiding, jongere minnaar en recente carrièremove als interviewster voor Beau Monde lijkt ze af te stevenen op een nieuw bestaan als mediapersoonlijkheid. Privé’s Evert Santegoeds noemde haar in Het Parool een “intrigerende schoonheid”, en voorspelde Estelle een glanzende televisiecarrière.
Ik zie haar eerder als een Hollandse Ivana Trump: deze hoogblonde ex-vrouw van de beroemdste zakenman van Amerika wist een vernederende scheiding om te buigen in een netwaarde van ruim honderd miljoen dollar.
In een cameo in The First Wives Club sprak Trump de historische woorden: “Ladies, don’t get mad. Get EVERYTHING.”

Arme Ruud.

Verschenen op hard//hoofd in de rubriek Hard//Talk, 27 juni.

De volledige collectie hier

Waarom zijn jullie hier in vredesnaam mee begonnen? En hoe?

We kregen een half jaar geleden carte blanche om “iets met seks” te doen op een feestje van Club Zonder Filter. Het leek ons leuk om de bezoekers te vragen naar hun meest gênante seksuele ervaringen. Degene met het ergste of grappigste verhaal kreeg een prijs. Dat werd een succes. De hele avond stond er een rij voor ons hoekje, mensen zaten op de grond en van iedereen kregen we volgekrabbelde papiertjes met verhalen, hartekreten en zelfs gedichten. De volgende dag maakten we de blog NotThatSexy en zijn we de verhalen – anoniem – gaan publiceren.

Wat zouden jullie nooit meer doen?

Op de kunstacademie hebben we paddo’s gegeten, een heel lelijk schilderij gemaakt en dat gefilmd. Drugs en kunst is geen goede combinatie.

Wat is jullie lievelingsdier (als collectief)?

Wij houden van alle soorten monsters.

Hoe werken jullie?

NotThatSexy is een tweekoppig dier; we bestaan zowel live als online. Sinds kort verkopen we ook onze eigen merchandise: pornofilms in een artistiek jasje.

Wat fascineert jullie?

In willekeurige volgorde: kunst, feminisme, horror en seksualiteit. We zoeken vooral naar absurde elementen.

Wie zouden jullie liever doen: Penelope Cruz of Scarlett Johansson?

Penelope, maar dan moet ze wel haar snor laten staan.

Wie zijn jullie helden?

Josephine Baker, die ronddanste in een bananenrokje, Mae “is that a gun in your pocket or are you just glad to see me” West, en Winston “deze neger buigt voor niemand” Bogarde.

Wat is dat achter jullie? Daar in de hoek?

Dat is Winston Bogarde. In een bananenrokje.

Nooit meer seks of nooit meer eten?

Nooit meer seks. Hallo, net of je zin hebt om te neuken als je totaal verzwakt bent van de hongeroedeem.

Wat verwachten jullie van 30 juni en wat kunnen wij van jullie verwachten?

Op dit apocalyptische feest biedt NotThatSexy alle bezoekers de mogelijkheid om hun meest treurige, gênante en vieze sekszonden op te biechten. Wij zijn er om te helpen. Je herkent ons aan onze verpleegsterspakjes. En het ergste verhaal wint een mooie prijs.

Lees het interview op hard//hoofd.
Binnenkort is NotThatSexy live te zien op het apocalyptische ‘Overleef met hard//hoofd’-feest. Ook is onze website vernieuwd, inclusief een gloednieuw onderdeel: de sexotheek! Pornografie vermomd als kunst (of andersom).

De tentoonstelling Schiaparelli and Prada: Impossible Conversations opent morgen haar deuren, en belooft een spektakel te worden: topstukken uit vroegere collecties van modehuizen Prada en Schiaparelli zijn in het Metropolitan met elkaar ‘in dialoog’ gebracht. Elsa Schiaparelli was een concurrente van Coco Chanel, die in de jaren dertig mode en kunst op revolutionaire wijze combineerde: ze was bevriend met de surrealisten en creëerde draagbare kunst: trompe l’oeuil-jasjes, hoeden in de vorm van schoenen en avondjurken met scheuren, kreeften en skeletten.

Op het Assepoester-achtige sprookjesbal in Manhattan gaf Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour traditiegetrouw acte de présence als De Heks – als altijd in bont, en een Prada-replica van de lobster dress. De spectaculaire Assepoester van de avond was actrice Carey Mulligan, maar waar zangeres Florence Welch in haar slagroomtaart van McQueen nog kon figureren als goede fee, sloegen Beyonce en Marc Jacobs – beiden in zwartkanten japonnen – de plank volledig mis (bij Beyonce was het probleem een overdaad aan paarse veren, bij Marc zijn witte boxershort).

De invloed van een dergelijke tentoonstelling (en rode loper) moet niet onderschat worden. Italiaans zakenman Diego della Valle kondigde plotseling aan het huis Schiaparelli na zestig jaar te herlanceren met en nieuwe winkel aan het Place Vendome, en een comeback-collectie (John Galliano wordt al genoemd als hoofdontwerper). Het lijkt een trend van de afgelopen jaren: vergeten modehuizen worden voor een appel en een ei opgekocht en vervolgens, terend op de goede naam uit het verleden, met veel bombarie opnieuw gelanceerd. Zakenman Arnaud de Lummet haalde dit kunstje al uit met Vionnet, en probeert nu hetzelfde te doen met Mainboucher en Herbert Levine.

Hoewel de herrijzenis van Schiaparelli met enthousiasme wordt begroet, is het nog maar de vraag of men in staat zal zijn de iconische geschiedenis van het modehuis eer aan te doen: de motivatie van mannen als Della Valle en De Lummet is puur berekenend – ze kopen een naam, pompen er geld in, gooien er een bekende ontwerper tegenaan en hopen dat mensen het gaan kopen. Misschien heeft Miuccia Prada, die samen met Schiaparelli werd geëerd in het Met, het wel het beste begrepen van iedereen.

‘I make clothes,’ zei ze tegen de New Yorker. ‘It’s silly.’.

Verschenen op hard//hoofd in de rubriek hard//talk, 9 mei 2012