The Feast of the Earl

Morgenavond ben ik in Theater de Brakke Grond in Amsterdam, waar het decadente Bal Masqué The Feast of the Earlwordt gehouden.
Samen met kunstenares Riekje Jongsma fungeer ik als kunstzinnige sekstherapeut: aan ons kun je je genante seksuele anekdotes vertellen, en wij maken er iets moois van. Er zijn prijzen!

 Tijdens het zinnenprikkelende Feast of the Earl wordt de barokke Rode Zaal omgetoverd tot een artistieke vrijplaats met een duister randje. Een performance club night vol hyperkinetische acts, vooruitstrevende muziek en decadent gedrag. Dress to impress for the Earl, en zonder masker, geen entree! Officieel onderdeel van het Amsterdam International Fashion Week Downtown programma.

The Feast of the Earl is een productie van de Brakke Grond in samenwerking met Club Zonder Filter (Nuit Blanche), en te gast zijn onder andere creatief agentschapKnuckleDusterAgency, concept store Pleasurements en schrijverscollectief De Jagers.Met acts en muziek van Cata.Pirata, Gianni Bab, Stephanie Pan en dj´s CLEO en Lisa Schaduw

Ook kun je in bed kruipen met James Worthy, de ultieme, hedendaagse en Amsterdamse versie van Rochester. Bekend van zijn gelijknamige autobiografische roman, een vol romantiek en dadendrang doordrongen relaas. Antwerpse levenskunstenares Lady Angelina brengt een passionele mix van cabaret en burleske liederen. Bojana Radulovicuit Montenegro zorgt voor barokke visuele prikkels waarin het vrouwelijke lichaam een centrale plaats inneemt. De avond wordt gepresenteerd door een muzikale gastheer met rat: Louis Van der Waal.

Ontdek in elk hoekje van de zaal prikkelende performances van de hedendaagse Amsterdamse vertegenwoordigers van de Earl, zoals verscholen pikante winkeltjes, een glitterbar, of back stage literaire gatherings. Creëer je eigen burleske boudoir in een ouderwetse kijkdoos, tijdens de erotische PeepShowBox workshop onder leiding van Nina Boas (Performance Art Event). Laat je restylen door Luciënne Venner met behulp van haar headsculptures & special make-up art, o.a. pruiken, maskers en prosthetics. Zuurstofbar La Gazáge helpt je weer bijkomen als het allemaal wat te veel wordt, of laat je onder handen nemen door sekstherapeuten Riekje Jongsma en Sanne Rispens. Na één van deze sessie kun je er weer flink tegenaan.

Ook screenen we in de gangen de documentaire What’s in a Name van de Vlaamse Eva Küppers waarin een man een borstoperatie ondergaat, als onderdeel van een zoektocht naar zijn plaat in de gender bepaalde maatschappij. (Winnaar beste studentendocumentaire IDFA 2010).

Brakke Grond, vrijdag 27 januari , 20u30 – laat
programma tot 01:00 daarna wordt de boel overgenomen door dj’s.
Prijs 12,50, beperkt aantal kaarten verkrijgbaar via de Brakke Grond (www.brakkegrond.nl), daarbuiten invitation only.
Let op: dress to impress (for the Earl) and no mask = no entrance.

De Brakke Grond
Club Zonder Filter

http://www.brakkegrond.nl/programma/408/The_Feast_of_the_Earl/_18_/

Joran van der Sloot: de ideale moordenaar

Nadat Joran van der Sloot afgelopen vrijdag in Peru werd veroordeeld tot 28 jaar cel voor de moord op Stephany Flores, heeft hij aangekondigd het vonnis nietig te willen laten verklaren. Reden hiervoor is volgens zijn advocaat dat de rechtbank Van der Sloots eerste bekentenis “nooit op waarde heeft geschat” – wat dat ook moge betekenen. Op de video van het politieverhoor vertelt Joran dat Stephany, die hij diezelfde avond had ontmoet bij een pokertoernooi, stiekem in zijn laptop had gekeken en een mail had gelezen “over een onderwerp dat hem pijn deed”.

Algemeen wordt aangenomen dat dit mailtje over de zaak Natalee Holloway ging. Joran zou Stephany hebben gewurgd om haar uit te schakelen; ze zou wel eens naar de politie kunnen gaan. Joran is nooit vervolgd voor de verdwijning van Natalee wegens gebrek aan bewijs, maar hij kon nog steeds worden opgepakt als er nieuwe informatie aan het licht kwam.

De moord op de 22-jarige Stephany – studente en dochter van een bekende Peruaanse zakenman – is bijna identiek aan de verdwijning van Natalee. Precies vijf jaar nadat de blonde cheerleader uit Alabama voor het laatst met Joran was gezien in een casino, ontmoette Stephany hem aan de pokertafel; het enige verschil is dat haar lijk wel is gevonden. De media-aandacht voor de twee slachtoffers werd evenwel behoorlijk onevenredig verdeeld: de televisieverslagen van Jorans arrestatie toonden alleen de beroemde foto van Natalee op de achtergrond.
Dit staat bekend als het Missing White Women Syndrome of MWWS, waarin vermissings –of moordzaken rondom aantrekkelijke, jonge en blanke vrouwen afkomstig uit de upper middle class disproportioneel veel aandacht krijgen in de media. Vergelijkbare misdaden waarbij zwarte vrouwen, prostituees of mannen betrokken zijn kunnen rekenen op een klein berichtje in de lokale krant. Ook fotogenieke misdadigers als Joran zijn onweerstaanbaar: denk aan de bijna obsessieve manier waarop Peter R. de Vries hem al jaren achtervolgt.

Het is een treurig gegeven dat de moord op Stephany nooit wereldnieuws was geweest zonder de link met Natalee Holloway. Natalee was het perfecte slachtoffer, Joran de perfecte moordenaar. Het wachten is op de Hollywoodfilm.

Gepubliceerd op hard//hoofd in de rubriek hard//talk, 18 januari 2012

AbFab

De kerstdagen zijn altijd zwaar voor liefhebbers van edgy televisie; de suikerzoete technicolor-films vol behoepelrokte prinsessen, doldwaze Disney-musicals en slaapverwekkende toespraken van koninginnen en pausen dwingen je bijna om dan toch maar weer een rondje te gaan sjoelen met je opa, of vol zelfhaat het laatste restje tiramisu naar binnen te stouwen. Gelukkig was er dit jaar één lichtpuntje: de kerstaflevering van Absolutely Fabulous (AbFab voor ingewijden).

Fans hebben zes jaar moeten wachten op de terugkeer van Eddy (Jennifer Saunders) en Patsy (Joanna Lumley). In 1992 maakten ze hun entree op de Britse televisie: de serie  over een tragisch fashion victim met een PR-bureau en een verlepte Bondgirl met een alcoholprobleem werd een onmiddellijk succes. De sadistische dialogen – meestal gericht op Eddy’s truttige dochter Saffron –  (“Why does everything you wear look like it’s bearing a grudge, darling?”) – zijn een genot, maar vooral Joanna Lumley schreef televisiegeschiedenis als Patsy Stone. Patsy, die in haar gloriedagen een Rolling Stones-groupie en fotomodel was, heeft “sinds 1972” niets meer gegeten en leeft op Bollinger-champagne en nicotine – voor het slapengaan steekt ze alvast een sigaret in haar mond (“one for the morning,”). Ze is de Basil Fawlty van hedendaagse comedy.

De eerste serie AbFab liep van 1992 tot 1995, maar zelfs die oude afleveringen (te vinden op Youtube!) zijn op geen enkele manier gedateerd. Absolutely Fabulous is inmiddels bijna even iconisch als Monty Python, en zal de tand des tijds naar alle waarschijnlijkheid even goed doorstaan. Gelukkig zijn schrijvers Jennifer Saunders, Dawn French en Ruby Wax nog lang niet klaar met Patsy en Eddy; samen met nieuwe afleveringen komt er een (tweede) bioscoopfilm aan.

Vrouwen niet grappig? Absolutely Fabulous bewijst het ongeëvenaarde tegendeel.

Op 18 januari 2012 verschenen op hard//hoofd

Nationale potloodventer

illustratie: Riekje Louise Jongsma

Op 2 januari 2012 werden onschuldige RTL-Boulevardkijkers opgeschrikt uit hun vredige nieuwjaarsroes door een bibberig filmpje, gemaakt door een gast van Patricia Paay’s Oud & Nieuwfeest in de Utrechtse Central Studios. De 62-jarige polderdiva wankelt amechtig rond op haar Louboutins vlak na een klaarblijkelijke striptease, gekleed in een string en een doorschijnende panty. Het is werkelijk teveel eer om haar hobbelige bewegingen als “dansen” te karakteriseren; ze doet eerder denken aan een eend met een hartaanval. De onthulling van Patricia Paay’s opgepompte borstpartij had op mij hetzelfde effect als die afschuwelijke scène in The Ring wanneer dat horrormeisje uit de tv komt kruipen: ik wilde gillen, wegrennen en me onder het bed verstoppen, en daarna mijn tv uit het raam flikkeren uit angst dat er een horrormeisje uit zou kruipen (of in dit geval, twee omhooggeschopte siliconenborsten).

De vraag werpt zich op waarom Patricia Paay ons de hele tijd met haar borsten om de oren slaat. Paay was in 2009 de oudste vrouw ter wereld met een naaktreportage in Playboy en beweert tegen iedereen die het wil horen dat ze niets aan haar lichaam heeft laten doen. Vanwaar dit exhibitionisme?

In principe was haar Playboyshoot nog te verdedigen vanuit een zeker feministisch perspectief, want waarom zou een oudere vrouw geen lustobject mogen zijn? Paay gaf in latere interviews echter toe dat het haar vooral om het geld te doen was:  “Ik streek uiteindelijk twee ton op. (…) Als ik het geld niet nodig had, had ik het echt niet gedaan.”. Misschien heeft ze die twee ton er inmiddels al doorheen gejaagd, of is deze laatste naakt-actie een nieuwe poging om een pensioenfonds (“Ik heb geen AOW,”) veilig te stellen. Het is een manier.

Ik zou Paay willen aanraden om zich in 2012 te spiegelen aan oudere vrouwen die ook hun brood verdienen met hun uiterlijk, zonder een nationale potloodventer te zijn. Patries: kijk alsjeblieft naar Vogue-model Daphne Selfe (82), stijlicoon Iris Apfel (93) en model/actrice Isabella Rossellini (59). En houd voortaan je kleren aan.

Kunstverzamelaar en stijlicoon Iris Apfel

Gepubliceerd op hard//hoofd op 4 januari 2012, in de rubriek hard//talk
Website van Riekje Louise Jongsma